Fotodag 12: Len se Pen weer doodreg

Len Lindeque is terug in Aucklandpark! Sy glimlag is nog net so breed soos altyd en sy "Hallo Baby" weerklink soggens net so gulhartig soos vanouds. En dit bewys dat hy volkome herstel het van sy onlangse en ernstige siekbed.

Februarie 1972

Len het onder meer 'n groot operasie ondergaan en daar is op een tydstip vir sy lewe gevrees.

Rugby se universele taal

PIET EBERSöHN skryf: Hulle (ingeligte waarnemers/betroubare bronne?) sê die liefde praat ’n universele taal. Daaroor kan ek nie saam praat nie, maar ek kan bevestig dat rugby wel ’n universele taal besig.

Op 8 November 1980 het die Franse rugbyspan van Jean-Pierre Rives op Loftus Versfeld in Pretoria teen die Springbokke gespeel en ver verloor, 37 – 15. Die somertoets noem hulle dit.

Ongerepte Bosveld was Lala se Wilde Weste

LALA WAHL skryf: Bennie Neethling se Bosveldstories voer my terug na my kinderjare op my oupa Eloff se plaas in die Baltimore/Tolwe-omgewing.

"Slang" was die naam van die plaas waar hy gewoon het en die ander twee was Schoemansdal en Matula.

Die dag toe ek vir Charlie help vang het

PEET SIMONIS skryf: Charlie die sjimpansee van Bloemfontein was/is waarskynlik die bekendste sjimpansee op aarde. As hy beloon sou word vir die plesier wat hy aan mense – veral kinders – verskaf het, is hy nou in ‘n hemel.

Dat hy sy rokie geniet het – kyk na die kostelike insetsel daaroor op die internet – sou nie teen hom gehou word nie.

Kosingwesi was eintlik Kozonguizi

HANS LOMBARD skryf: Ek verwys na die berig in K’rant, Kent gij dat volk, onder die naam van Johann Liebenberg, politieke redakteur van Die Vaderland, met verwysing na Johann se ontmoeting met Kosingwesi, sekretaris van SWAPO, tydens die Wêreldhof se uitspraak in Den Haag, wat saam met Johann Kent gij dat volk gesing het (lees hier). Net ‘n regstelling.

Die man se naam was Jariretundu Kozonguizi, president van SWANU (South West Africa National Union). Dit was ‘n opposisieparty van SWAPO van Sam Nujoma, wat die eerste swart president van Namibië geword het. Ek het altwee goed geken tydens my jare as joernalis in Londen.

Piet het Glenda se plaat

PIET ROOS skryf: Daardie advertensie in Kort en Goed was natuurlik C to C = Cape to Cairo-sigarette! (lees hier) As ek reg onthou.

Fotodag 11: Foto's uit 'n toegeplakte boks

JAPIE BOSCH skryf: Met die onlangse opruiming van my garage het ek op meegaande foto's in 'n ou toegeplakte boks afgekom -- almal uit die 1970's. Watse heerlike kyk en gesprek met myself was dit nie.

Nou wonder ek:  as ek sulke kwaliteitfoto's tussen my 'rommel' gekry het, dan moet daar seerseker nog garages van ander oud-kollegas wees waar versteekte Perskor-"skatte" is. 

Carl leer die vanselfsprekende waardeer

CARL NÖFFKE, destyds hoofredakteur van Die Transvaler, was een van diegene wat in 1971 aan Rooi Rose se Kerstafel ‘n storie vertel het wat hy nooit sal vergeet nie. Hy skryf in daardie jaar se Kersuitgawe van dié vrouetydskrif: Die skraal Australiër het skielik bewoë geraak en na die sitkamer se venster gestap. Buite het Parys wit van die sneeu gelê. Dit was Kersdag 1964. Toe

Stuur 'n storie aan 'n vriend met dié koevertjie

LITA KOTZÉ skryf vroeër dié week: Dankie vir K’rant wat elke oggend om 5:03 op my rekenaar afgelewer word -- ‘n paar oomblikke se lekker loop op vergange se paaie.

Nou wil ek net weet: ek het nou al my drie geleenthede ‘n sekere K’rant vir vriende aangestuur om die spesiefieke bydrae van die dag te lees. Het sopas die “Ouma Pulane”-storie weer aangestuur. Maar nou wonder ek as non-digitale-verstaner skielik: sal hulle op die kop kan kliek en sal dit oopmaak? Of moet hulle eers op K’rant ingeteken wees?

My oë is nog bietjie mistig van die storie, so sukkel steeds om die letters op die sleutelbord mooi raak te sien.

(Teen die agtergrond van Lita se vrae sal daar voortaan links onder elke storie in K'rant 'n klein koevertjie met 'n pyltjie daarop verskyn. Klik daarop, voltooi die vorm en stuur sodoende 'n epos met die skakel van die betrokke storie aan iemand. -- Red.)

Luislange was wesenlike gevaar

PIET EBERSöHN skryf: Bennie Neethling stuur foto’s van ‘n rits luislange wat in die destydse Noord-Transvaal doodgemaak is (lees hier) en al waaraan julle dink is die ontkleedanseres Glenda Kemp en haar mak luislang, Oupa.

Meegaande hoofberig uit Die Morester en Noord-Transvaler (wat later deel van die Perskorryk sou word) van 20 Junie 1958 toon egter dat luislange destyds ‘n wesenlike gevaar in die Bosveld ingehou het.

Glenda was ʼn ‘beat’ op sigselwers

PHILIP DEETLEFS skryf: Toe ek Jakkie Groenewald se stuk oor Glenda Kemp in K’rant lees, het ek onthou dat Glenda op 'n kol eintlik my "beat" was.

Ek onthou veral van gevalle waar sy op klein plattelandse dorpies haar trieks gedoen het, want dis waar die stories was. Die plaaslike bevolkings wou almal graag vir haar gaan kyk, maar die dorpies se sedebewakers het geglo die hele dorp en sy mense sal in die vagevuur verteer word as hulle hierdie "heks" op hul dorp toelaat. Dit was altyd lekker stories en ek en Glenda het mettertyd redelik goed bevriend geraak.

Maar Frans Scheepers se foto en sy vraag? Ek kan nie met eens 'n geringe sweempie van oneerlikheid sê ek onthou dit hoegenaamd nie. Ek moet darem ook byvoeg dat my geheue nie al hoe beter word nie.

Hier is Lee en Edmond Furter

EDMOND FURTER, gewese Transvaler-joernalis, skryf na aanleiding van Lita Kotzé se navraag oor die mense van Transvaler (sonder die Die) en Noord-Transvaler Metro: Lee Furter doen regswerk en
internasionale handelskontrakte vir Ruag in Switserland.

Ekself is die redakteur van Sheqafrica.com in Johannesburg.

Weduwees as roofdiere beskou

GERHARD BURGER het ná Jasper Schelleringhout se uittreksels uit Kort en Goed van November 1942 in sy eie boekrak gaan krap en op iets afgekom: Wat elke weduwee behoort te weet.

Dit was die treffende opskrif van ʼn artikel in Desember 1941 se uitgawe van Kort en Goed, ofte wel K en G.

Die dag toe die Swapoman ‘Kent gij dat volk’ saamsing

JOHANN S LIEBENBERG, destyds senior politieke skrywer van Die Vaderland, was een van diegene wat in 1971 aan Rooi Rose se Kerstafel ‘n storie vertel het wat hy nooit sal vergeet nie. Hy skryf in daardie jaar se Kersuitgawe van dié vrouetydskrif: Die Vrydagaand van 15 Julie 1966 was miserable en motreënerig. My gesin en skoonouers was op ons eerste vakansie in Europa, maar ek het in die kroeg van die Ambassador Hotel in Den Haag met die bestuurder staan en gesels toe

Fotodag 10: Jakkie ontmoet Mohammad Ali

JAKKIE GROENEWALD skryf: Ek sien die manne vra foto’s van my in Binnelanders. Daarvan het ek ongelukkig nie.

Ek skiet tans aan Pandjieswinkel van PG du Plessis en sal foto’s neem.

Hier is intussen een van my saam met Mohammad Ali toe hy SA in die jare negentig besoek het. Ek was in daardie stadium hoofbestuurder

Jasper snuffel ’n stukkie Africana uit

JASPER SCHELLINHERHOUT, oud-Vaderlandman (1974 – 1977) het bietjie in sy eie boekery gesnuffel en ‘n Kort en Goed-uitgawe van November 1942 opgediep en vir ons ‘n paar prikkelende goed daaruit gestuur. K’rant het ‘n tyd gelede juis melding gemaak van hierdie “Readers’ Digest”-soort tydskrif in Afrikaans wat in 1939 die lig gesien het as ‘n perdjie uit APB se stal.

Caps Roden se duikslag amuseer steeds

BENNIE NEETHLING skryf: In die laat jare vyftig was Potgietersrus se rugbyspan een van die beste plattelandse spanne in die land. Soos oraloor is daar maar aartsvyande op die rugbyveld. Só het Potties en Petersburg nie ooghare vir mekaar gehad nie.

Een Saterdag moes die spanne makaar die stryd aansê en ek moes oor die wedstryd berig.

Ouma Pulane se huis toe gaan

In Rooi Rose se Kersuitgawe van 1971 skryf die blad se redakteur, MARTIE SNYMAN, onder die opskrif “Dit sal ek nooit vergeet nie” soos volg:

As ‘n mens terugkyk op ‘n joernalistieke pad wat byna 25 jaar ver na die dinge van gister en eergister toe streep, is daar baie insidente wat jy onthou. Sommige borrel só oor van die lag en die lekker dat jy jou

Daar was nie skandes en skandale om lieflike Glenda nie

FRANS SCHEEPERS, gewese redaksielid van Die Transvaler, skryf: Ja, ek onthou Glenda Kemp baie goed, met liefde en deernis. Ek het haar nooit op die dansvloer met Oupa die reuseslang in aksie gesien nie, maar ek het Glenda, die mooi fyn meisiekind van die Rodeon-Hoërskool op Swartruggens in die destydse Wes-Transvaal goed geken.

Glenda het ietwat van 'n moeilike kinderlewe gehad. Maar hier in die

Antonie se droë humor bly Jasper by

Jasper Schellingerhout skryf: Die skrywe van Tjaart Richards oor sy pa Antonie, het my laat dink aan sy “droogheid” as dit by sêgoed kom.

By dieselfde Aucklandpark waarvan Tjaart, sy seun, skryf, het die fotostaatmasjien in die subkantoor van Die Vaderland gestaan. Een van daardie waarvan die papier nog in rolle was wat na rou geelwortels geruik het, veral as die masjien lekker warm begin raak het.

Fotodag 9: Fotograaf wees, is nie net drawwe nie

Persfotograwe het dit soms nie te waffers nie. Hulle moet dikwels langs die rugbyveld draf om 'n wendrie te probeer skiet, dan weer 'n gru-toneel van 'n ongeluk op film vaslê.  Gelukkig is daar ook die "ligter" oomblikke wat in 'n mate vir die minder lekkeres vergoed.  Meegaande foto's van Vaderland-fotograwe het in Junie 1977 in Perskorhaan verskyn.

Oupa knip afssssspraak kort

JAKKIE GROENEWALD skryf: Noudat daar so na Glenda Kemp verwys word ...

Toe Glenda op die kruin van haar ontkleeloopbaan was, moes ek vir Die Vaderland ’n onderhoud vir ’n storie vir die kunsredaksie met haar gaan voer.

Hartoorplantingsdrama het ook sy humor bevat

NÁ gister se alte lang inleiding stel K’rant HERMAN SNYMAN sonder meer aan die woord. Sy onderstaande bydrae het in Rooi Rose se Kersuitgawe van 1972 onder die kapstok “Dit sal ek nooit vergeet” verskyn. Met die afspeel van die gebeure was Herman Dagbreek en Sondagnuus se Kaapstadse verteenwoordiger.

’n Kort kuiertjie met Herman Snyman

Piet Ebersöhn

PIET EBERSöHN skryf: Vra ‘n bietjie vir Herman Snyman om ‘n storie vir K’rant te skryf oor sy verleentheid die slag toe hy hartoorplanter Chris Barnard gebel het, het iemand – ek dink dit was Willie Buys – lank, lank gelede gesê. Ek bel toe vir Herman en vra.

Waar is Transvaler en Metro se mense?

LITA KOTZÉ, gewese redaksielid van Transvaler en Noord-Transvaler Metro, skryf: Ek het ‘n paar weke gelede K’rant ontdek toe ek op Google rondgespeel het op soek na iets. Ek het summier ingeskryf. Nou is dit te lekker om elke oggend vroeg my koerant tuis “afgelewer” te kry. Dis net, julle praat van kollegas van só lank terug, dat dit vir my ‘n openbaring is oor watter bekende name in die openbare lewe vroeër in die joernalistiek was. Dit is nietemin ‘n heerlike nostalgiese reis om daagliks te lees wat die “oumanne” gedoen het – hoe hulle die joernalistiek bedryf het. Stout, soms!

Marie, jou ou doring!

LALA WAHL skryf: Marie  (Lindeque), jou ou doring! Baie geluk met jul kleinding en natuurlik ook jou komende status as "Mevrou"! (Vorige berig: klik HIER.)

Ek wil nie sê "mag daar nog vele wees" nie, want een is genoeg om jou die res van jou jare gelukkig te maak!

Onthou die foto's van die groot dag moet ook kom, nè?

Fotodag 8a: Só ry ’n man ’n leeu!

BENNIE NEETHLING skryf: Die destydse Verre Noord-Transvaalse Toerismevereniging het by geleentheid ‘n toer vir verslaggewers deur die streek gereël – van Potgietersrus af na Pietersburg, Louis Trichardt, Messina en Tshipise, waar ons eerste oornag het. En die laaste dag deur Tzaneen en Magoebaskloof, afgesluit met ‘n besoek aan die Universiteit van die Noorde naby Pietersburg. Op die “leeu se rug” is oorlede Jaap de Bruyn, ‘n politieke verslaggewer van Die

Fotodag 8b: Lyn natmaak op Swakop

PHILIP DEETLEFS het dié foto opgespoor en aangestuur: André de Bruyn was in die jare sewentig en tagtig 'n gerespekteerde militêre korrespondent by Die Vaderland en later by Die Republikein in Windhoek. Dit was tydens die klimaks van die sg grensoorlog dat André Windhoek toe gekom het om as militêre korrespondent "nader aan die vuur" te kon staan. André het baie gou baie lief geword vir Namibië. Swakopmund, waar hy hier op die pier sit en lees was een van

‘Voluntary confession’ maak sake toe moeilik

FRIKKIE VAN DER WALT skryf: Op ‘n dag stap ek en The Star se misdaadversaggewer, Alan Hardy, op pad na ‘n misdaadkonferensie in John Vorsterplein met die trappe op en kry ons ‘n plas bloed op die trappe. Alan wonder of dit ‘n ongeluk- of aanrandingslagoffer se stille getuienis is.

“Nee,” help ek hom reg. “Voluntary confession.”

Len Lindeque word oupa

MARIE LINDEQUE-REINECKE skryf: Drie en dertig jaar ná sy dood word Len Lindeque vir die eerste keer oupa.

Len is Leonard Nico Lindeque.

Sy jongste dogter Leneque (32), wat twee maande ná

K’rant se waarde

JAPIE BOSCH skryf: Verlede week vra Charl Thom in ‘n e-pos aan K’rant se redakteurs of iemand weet wat van André du Toit, voormalige Londense verteenwoordiger van die APB en redakteur: buiteland van Die Vaderland, geword het.

Antonie Richards se seun sê dankie

Tjaart Richards, seun van Antonie Richards, oud-assistant-nuusredakteur van Die Vaderland, skryf uit Perth, Australië: Ek wil net dankie sê vir die K'rant. Ek het 'n paar woorde oor my oorlede pa asook twee foto's daar ontdek wat my baie na hom laat verlang.

Ek onthou die ou Perskor-gebou in Doornfontein baie goed en was selfs 'n paar keer saam met my pa by Vegkop oorkant die straat (koeldrank gedrink in die dameskroeg).

Weer eens baie dankie vir die herinneringe.

Betroubare beriggewing help geskiedenis skryf

AMANDA BOTHA skryf: Wat vir my veral groot vreugde verskaf het, was dat my notas en sekere berigte kon help om ‘n deeltjie van die politieke geskiedenis van die 1970’s en 1980’s aan te teken in die eerste twee boeke van die oudpolitikus, Japie Basson.

In 2000 het Jan Heunis my gevra om saam met hom te

Willem de Klerk-legger gee Gert nuwe lewensin

GERT COETZEE skryf: Ek was agt toe ons Krugersdorp toe trek. Ons was in die Dopperkerk agter die dam en standbeelde, oorkant die koshuis van die Hoërskool Monument, en ons predikant was doktor Willem de Klerk.

Hy het die slag gehad om vir jou spesifiek te preek, of jy agt of tagtig was. Nie vuur, swael of ’n outestamentiese, ewige verdoemenis nie.

Fotodag 7: Conception, waar die pad 'n duinesee is

PHILIP DEETLEFS skryf: So sewe jaar gelede het ek saam met Nic Kruger en 'n klomp ander vriende van die Republiek die sandpad aangepak al langs die see van Walvisbaai na Conception Baai. Conceptionbaai is so halfpad af na Luderitz, maar daar is nie 'n pad nie. Jy moet oor die duinesee ry.

Saam met ons was onder andere oorlede oom Hennie Kotze se seun MG

Julle moes sy gesig sien

Hanekraai, personeelblad van die APB, het in Julie 1970  soos volg berig:

Johann Liebenberg

Willie Havenga

JOHANN LIEBENBERG, Die Vaderland se politieke korrespondent, en fotograaf WILLIE HAVENGA was toe oorsee -- en dit nogal saam met die Eerste Minister, mnr. John Vorster, en dié se geselskap.

Vir Johan was dit nou nie juis 'n snaaksigheid om hom anderkant die groot blouwater te begeef nie, want hy

Groter of kleiner

Navrae is al ontvang oor die grootte van K’rant en die vertoning daarvan op ‘n rekenaarskerm. Die belangrikste vraag is of die letters groter gemaak kan word.

Die antwoord is: ja. Druk en hou die “control-”knoppie (Ctrl, links onder op die sleutelbord) in en druk terselfdertyd die “+” of “-“ knoppie. Die inhoud op die skerm sal onderskeidelik groter of kleiner word. Die werk met enige webtuiste.

Hans fnuik die veiligheidspolisie

Add caption

HANS LOMBARD skryf: Ná my artikels oor my wedervaringe agter die Ystergordyn en Moskou verneem Peet Simonis of die veiligheidspolisie my nie wou skep met my terugkeer nie. (Net terloops, Peet, ek is Lombard en nie Lombaard nie, asseblief.)

Nee, voor my vertrek moes my paspoort op spesiale versoek deur Buitelandse Sake geëndosseer word dat ek magtiging het om die

Winste van die sypaadjie-joernalis: dis wát jy optel

AMANDA BOTHA skryf: Nou en dan kry ek die geleentheid om te besin oor my loopbaan in die joernalistiek wat oor vier dekades loop. ‘n Loopbaan wat verskeie systraatjies bewandel het, maar altyd gewortel was in dissipline van die joernalistiek. As ek terugkyk – en soms die geleentheid kry om bestek op te neem, is ek so dankbaar vir die voorreg om in so ‘n beroep te kon staan.

Bietjie-bietjies, maar kort-kort

Die koevert hieronder het verlede week vir die eerste keer onder elke storie in K'rant verskyn.  Die idee is dat lesers met een klik by 'n epos-skerm uitkom waardeur hulle 'n brief aan 'n redakteur van K'rant kan stuur.

Lala Wahl het die voortou geneem en gou-gou drie briewe gestuur.  Kortetjies.  Dis wat ons vra.  Bietjies-bietjies,  maar kort-kort en kort, kort.  Dit

Genade, die genot!

LALA WAHL skryf: Genade, dit is tog so genotvol en meestal komies om na ons ou koerantjare teruggevoer te word!

ssie, dankie vir die herinnering aan die "Alewyn-bedanking". Ek het nooit die hele relaas gehoor nie, al het Wyn nog soms by ons in Kemptonpark kom kuier.

'n Segding van hom, ook net ná een OBS te veel, wat my steeds laat skater, was "my sussie is so vrugbaar, as jy haar groottoon afsny, groei dit dadelik weer aan".

Hier’s Alwyn en Garies

JOE VAN BUUREN skryf: Ek sien Johann “Essie” Esterhuizen vra waar Alwyn Strydom hom deesdae bevind.

Alwyn het met die verloop van tyd die joernalstiek verlaat en hom in die invoer/uitvoer -bedryf gevestig. Hy het intussen die tuig neergelê en woon tans op Kemptonpark.

Andries “Garies” van Zyl het ook in die jongste tyd ‘n paar keer in K’rant gepryk, al het hy nooit by Perskor gewerk nie.

Dis spesiaal!

LALA WAHL skryf: Bennie Neethling se fotoversameling (klik HIER) is nou wraggies spesiaal en kosbaar!

Dis so jammer dat ons nie 'n groot uitstalling kon hou met almal en veral ook fotograwe soos Nardus Nel, Wessel Oosthuizen en ander se werk nie.

Ek het 'n vermoede dat Joe Venter ook 'n lang-vertel-fotoversameling kan hê!

Hoera vir die nuwe kode

LALA WAHL skryf met verwysing na Perskorhaan se hempdagstorie (lees HIER): Gits, ek is bly dié gewoonte was lánk voor my tyd! Die dasse sou my gewurg het en laat voel het of ek op die skoolbanke sit! Hoerá vir die verslapping in die werksdragkode!

Ou Vaderlandberigte gevra

ELOISE PIETERSE van Pretoria skryf: Ek het op julle webtuiste afgekom, want ek soek ‘n spesiale geskenk vir my pa, Johann Pieterse, destydse verslaggewer in die sportafdeling. Hy het onder andere fietsry vir Die Vaderland gedek. Hy bly steeds in Pretoria en werk as die maatskappysekretaris vir die JD Group. Ek dink hy mis elke dag nog die koerantdae.

Fotodag 6: ’n Onverwagte uitklophou, luislange en oudstryders

BENNIE NEETHLINGH skryf: Die bokstoneel in die middel is ‘n foto wat ek in die vroeë jare sestig in Pretoria vir Die Transvaler geneem het. Dit was die universiteitsbokskampioenskap en die hoofgeveg van die aand.

Neil Steyn was DT se verslaggewer en ek die fotograaf. Neil het vir my gesê om maar reg te staan, want Botha, van die Universiteit van die

Vrydag is hempdag

'n Advertensieman van Die Vaderland sal liewer op 'n Vrydag stokkiesdraai of siekspeel as om met 'n wit hemp werk toe te kom. Want Vrydag is Hempdag.

Loer gerus na die manne op 'n Vrydag. Die een se hemp is bonter as die volgende ou se Josefskleed. Dit wissel van "shocking pink" tot

Hans verras Rika in Luanda

RIKA VAN GRAAN skryf: Dis met weemoed dat ek Hans Lombard se stories gelees het. Dit het my onwillekeurig laat terugdink aan my vriendskap met hom 1972. ’n Ware en beter vriend kon geen mens voor vra nie!

Toe Marius Jooste besluit het om my Engeland toe te stuur vir mediese ondersoeke by Newcastle-on-Tyne was dit Hans wat my bearbei het

Donkie kos Joe sy baadjie en das

JOE VAN BUUREN skryf: André van der Merwe se voortydige dood het my herinner aan die tyd toe ek en hy saam oor ‘n storie verslag gedoen het.

Twee Suid-Afrikaanse weermaglede is daarvan aangekla dat hulle ‘n meisie van Botswana verkrag en vermoor het.

The wrong magazine was closed

In Part 1, SUZANNE BRENNER related the background to her appointment as editor of DARLING and the uproar that ensued. Accepting the position on condition she could move the magazine to Johannesburg, it came at a price she’d not really given much thought to. For some it might have been a slight inconvenience, but for Suzanne it meant overcoming a real phobia – her fear of flying.

Alwyn se unieke bedanking

JOHAN ESTERHUIZEN skryf: Lala se foto's van Alwyn Strydom se afskeid (wat ek jammer is ek het gemis as ek so daarna kyk) het my laat terugdink aan iets wat Alwyn gedoen het wat (waarskynlik) nog nooit in die geskiedenis van die wêreld geëwenaar is nie.

Hier is dit: Alwyn het sy bedanking as sportskrywer van Die Transvaler op Vegkop se kroeg se toonbank op 'n paar velletjies toiletpapier geskryf!